Sunday, 16 April 2017

περί Θρησκείας και Βιολογίας



ένα από τα πιο μεστά και όμορφα κείμενα που διάβασα φέτος είναι αυτή η συνέντευξη του Λευτέρη Ζούρου.

• Σας ενοχλεί η σκέψη ότι αυτή η παράδοση, που τη θέλετε απογυμνωμένη από τη θρησκευτική πίστη στο υπερβατικό, μοιραία θα σβήσει αργά ή γρήγορα; Οτι οι επόμενες γενιές δεν θα είναι σε θέση να ζήσουν αυτήν την υπέροχη, όπως λέτε, παράσταση;

Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για το πόσο μακριά στο μέλλον μπορούμε να έχουμε γνώμη.

Οι επόμενες γενιές θα διαμορφώσουν τα βιώματά τους κάτω από συνθήκες που ασφαλώς θα διαφέρουν από αυτές που έζησα εγώ.

Από πού, επομένως, απορρέει το δικαίωμά μου να επηρεάσω τις επόμενες γενιές ή, πολύ περισσότερο, να τους επιβάλλω τις δικές μου απόψεις;

Ισως να το έκανα αν οι απόψεις μου ήταν βασισμένες στο δόγμα.

Αλλά, πάλι, ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι οι δογματικές ιδέες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα επιβίωσης σε μήκος χρόνου απ’ ό,τι οι ιδέες που προκύπτουν από βαθύ προβληματισμό ή εκείνες που αποτελούν πηγαία έκφραση ανθρώπινου πόνου;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ομηρικό διάλογο του Εκτορα και της Ανδρομάχης ή την Αντιγόνη του Σοφοκλή;

Γιατί αυτά τα αρχαία κείμενα επιβιώνουν στον χρόνο; Ασφαλώς όχι επειδή διαθέτουν ή προβάλλουν κάποια δογματική αξία.

Ας κάνουμε τώρα ένα άλμα αρκετών αιώνων και ας περάσουμε στο τροπάριο της Κασσιανής.

Με το ίδιο σκεπτικό θεωρώ ότι το τροπάριο της Κασσιανής έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να επιζήσει ως ποιητική έκφραση του ανθρώπινου πόνου (μολονότι η ιστορία με τον αυτοκράτορα Θεόφιλο είναι πιθανότατα ένας μύθος), καθώς και ως δείγμα σπουδαίας εκκλησιαστικής μουσικής, παρά ως «ιερό κείμενο» εντεταγμένο σε ένα λατρευτικό πρωτόκολλο.

Θέλω να πω ότι το προσωπικό μου βίωμα του τροπαρίου της Κασσιανής αποτελεί καλύτερο εχέγγυο για την αντοχή του στον χρόνο απ’ ό,τι η δογματική του υπόσταση....



= = =

Χριστός Ανέστη!

Saturday, 15 April 2017

το νόημα της Ανάστασης...



Ο Χριστός Σταυρώθηκε για τα Πιστεύω Του...
Το παράδειγμά Του θα έπρεπε να μας οδηγεί στη ζωή μας...
Για τα πιστεύω μας και την πραγμάτωσή τους μιλούν οι "μύθοι" της Μεγάλης Εβδομάδας και η Ανάσταση.
Ναι μεν αργεί η Ανάσταση των νεκρών...αλλά το θέμα είναι πώς οι ζωντανοί υπηρετούμε τις αξίες μας...

Αυτή είναι η πρόκληση του Πάσχα...

Να μην πουλήσουμε την Ψυχή μας και την Πόλη μας στους μπάτσους που σκότωσαν αθώους, στους απατεώνες-πολιτικούς, στους τραμπούκους ...


Καλή Ανάσταση!




Monday, 13 March 2017

αχ Πατρίδα μου γλυκειά...



Η αποψινή ανάρτηση είναι γραμμένη για την Πατρίδα μου...Μια από τις Πατρίδες μου δλδ μιας και 47 χρόνια έχω ζήσει και εργαστεί σε 3 χώρες...κι έτσι έχω 3 Πατρίδες...
Και οι 3 Πατρίδες μου έχουν κάποιες ομορφιές αλλά αρκετές ασχήμιες...Καμιά χώρα δεν είναι άλλωστε τέλεια...

Ας θυμηθούμε τούτο το βασικό: Πατρίδα μας είναι ο Τόπος που ζουν οι δικοί μας, οι φίλοι μας, οι συναγωνιστές μας...Αλλά κι ο τόπος που μας πληγώνει πιο πολύ μιας και τον αγαπάμε...

Εδώ και πολλά χρόνια, κάθε μέρα που περνά ρίχνει νερό στον νερόμυλο της Ιστορίας,  αλλά εμείς αρνούμαστε να πάμε μπροστά...Εδώ και πολλάάά΄χρόνια είμαστε κολλημένοι ως Χώρα, ως Πατρίδα...στο σημείο μηδέν...

Το πιο ενοχλητικό είναι τούτο: σε όλα τα επίπεδα κυριαρχεί ένας διάλογος κωφών που όμως αγνοούν την γλώσα της νοηματικής...

Κουφοί πολίτες συνομιλούν με κουφούς πολιτικούς...
Κουφοί δημοσιογράφοι αρθρογραφούν χωρίς να γνωρίζουν καν το αντικείμενο...
Κουφοί πολιτικοί δημαγωγούν...
Κουφοί οπαδοί προσκυνούν αφεντικά χωρίς να τα πιστεύουν...
Κουφοί αιρετοί ζουν στον κόσμο τους...

Εκεί έξω υπάρχει όμως μια Πατρίδα που κάθε μέρα δολοφονείται, που κάθε μέρα γίνεται πιο μικρή και όλοι μας φωνασκούμε χωρίς να ακούμε, μιλάμε χωρίς να ΣΥζητούμε, γράφουμε χωρίς να ΣΥΓγράφουμε...και έτσι περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια...

Κι όμως, η Ζωή είναι αλλού...Στο χαμόγελο των παιδιών, στο κούνημα της ουράς του σκύλου μας, σε μια βόλτα, στη μουσική που την προσπερνάμε...

Αυτή η Πατρίδα μου...είναι τόσο όμορφη αλλά έχει τους χειρότερους μανατζαραίους... managers ιν γκρικ...
Γι'αυτό η Άνοιξη δεν θα έρθει σύντομα...

Λένε ότι η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια... Για μένα η χειρότερη μορφή βίας είναι αυτή που αντιμετωπίζουν σήμερα στην Ελλάδα οι νέοι άνθρωποι...για ένα κομμάτι ψωμί αξιοπρέπειας...  σε μια χώρα που την διαχειρίζονται κουφοί...




 

Thursday, 16 February 2017

Το Νησί Γα(ά)μά(α)

4000 km μακριά από την Αθήνα...στη Δυτική Ιρλανδία...


Με τον Παρασκευά τον Ακαμάτη είμαστε φίλοι από τον Ιούλη του 2013...εδώ και 3,5 χρόνια...από τότε που διάβασα μονορούφι το Ζωνιανά Gold

Mετά διάβασα και τα άλλα βιβλία του και το καλοκαίρι του 2014 τον γνώρισα και από κοντά...

Παρά τα χιλιάδες μίλια, η επικοινωνία μας είναι μέσα από εκείνες τις ιδιοσυχνότητες που δεν μασάνε...

Η χαρά μου απερίγραπτα μεγάλη όταν έφτασε εδώ στην Ιρλανδία ένας φάκελος με το νέο του βιβλίο...

Παρασκευά, καλοτάξιδο και καλορίζικο!

Λίμερικ --> LA Αχαΐας 

Friday, 13 January 2017

Collie 'poisoned' during walk along canal bank on Limerick-Clare border

Suki the dog, who consumed the toxic substance
Limerick Leader 13.1.2017

ARDNACRUSHA gardai are investigating the alleged poisoning of a rescue dog, after it consumed a toxic substance along a “picturesque walk” in Clonlara.
Last Thursday evening, Dr Ioannis Zabetakis, a lecturer in Biological Sciences at UL, took his two dogs, Suki and Cyrus, for a 20-minute walk along the old canal in Clonlara.
After feeding the two dogs their evening meal, the Greek national who moved to Ireland in 2015, noticed “something wrong” when Suki — a Lassie Collie — started excreting saliva and was unable to walk properly.
He and his wife then drove to the vets in Killaloe. However, halfway through their emergency journey, Suki had died.
“My wife had put Suki in the car. But by that time, Suki then started having seizures. I was driving, and my wife was in the back seat, stroking Suki as she was in the boot lying down. But halfway through to Killaloe, she had a very long seizure, and she died. She died before arriving at the vet. Overall, that was less than hour since taking Suki for a walk.”
Suki was an abandoned dog when Dr Zabetakis picked her up in Athens, six years ago. And when he was called to work in UL, he put his two furry friends in the car, and drove from Greece to his new home in Clonlara.
According to a garda source, after investigations the following evening, the vet said that it was “a poisoning”.
Dr Zabetakis, who was previously a lecturer at the University of Athens, said: “99%, according to their opinion, which is what we said to the police, that it was strychnine poisoning, because of the rigor mortis. Suki’s body was so stiff, you couldn’t bend her front leg, and that is characteristic of strychnine poisoning.”
He told the Leader that if Suki was poisoned in the area, “the problem could still be there”, and is calling on families in the area to be cautious.
In September, gardaí issued a warning to pet owners to be vigilant when walking anywhere between Ardnacrusha and Clonlara Bridges, following a number of reported dog poisonings.

Friday, 6 January 2017

Αντίο Suki - Goodbye Suki

Από το Μάη του 2010 που σε υιοθετήσαμε από την Φιλοζωική στο Άλσος μέχρι χθες που δηλητηριάστηκες (τόσο επώδυνα... με στριχνίνη) και ξεψύχησες στο δρόμο προς τον κτηνιάτρο...ήσουν πάντα μια γλυκιά ύπαρξη!
Θα ζεις μέσα μας για πάντα! Από την πρώτη στιγμή που σε είδαμε στο Άλσος να στέκεσαι στα πίσω σου πόδια μέχρι χθες...
Τι τραγική ειρωνεία...Σώθηκες από καλαζάρ (θυμάσαι που σου έδινα κάθε μέρα ένα xylapour για 2 χρόνια?), βρήκες νέα οικογένεια, διασχίσαμε μαζί όλη την Ευρώπη...μέχρι χθες που κάναμε μαζί την τελευταία μας βόλτα στο χωριό εδώ... 

Ο Cyrus σου στέλνει ένα δαγκωματάκι στο λαιμό σου όπως σου έκανε 2 χρόνια τώρα για να σε τσιγκλάει να παίξετε...


Θ-Ν-D-Γ

Since May 2010 when we adοpted you in Athens till yesterday (when you were brutally poisoned with strichine...), you were always a perfect companion.
You will always live in our hearts!
What a tragic irony...You survived in Athens, you were adopted, we travelled all the way from Greece to Ireland till last night when we had our last walk together in our village...

Cyrus sends you a sweet little bite at your neck...

Τ-N-D-Y

Friday, 23 December 2016

Dear Santa...

 
 
Dear Santa, 
 
for 2017, could you please bring...
 
1. some Greek red wine to Ireland
 
2. peace in Syria and
 
3. common sense to all of us?

P.S. Personally, 2016 has been an amazing year ...but I think that people have lost the plot in some many countries this year... #brexit #trump #UK #Italy #politicians #putin #erdogan #tsipras 
Can you see why? 
Big egos? 
Small minds? 
Both?

Sunday, 27 November 2016

Adios Comandante



εσείς οι Δεξιοί, οι μικρονοϊκοί, οι ασπρογιακάδες, οι "πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια", οι "μαμ-κακά και νάνι" τώρα που ο Φιντέλ βρήκε στον Ουρανό τον Τσε...τώρα λοιπόν μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι...Τον Πλανήτη τον φυλάνε ο Τράμπας (Trump), η Τερέζα (May) και ο Καμμένος ο Αλέξης...όλοι αυτοί θα κάνουν τον κόσμο καλύτερο! Με όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία για όλες και όλους!

Saturday, 19 November 2016

Μία Φίλη γράφει...



Με την Αγγελική γνωριστήκαμε στον Απόλλωνα - παρακολουθώντας τα παιχνίδια ποδοσφαίρου όπου τα παιδιά μας ήταν συμπαίκτες, και όταν υπάρχει Χημεία μεταξύ και παιδιών και γονιών, τα 4000km είναι piece of cake...

Η Αγγελική έγραψε ένα εκπληκτικό κείμενο στο ξεκίνημα της φετινής σχολικής χρονιάς, ένα κείμενο που καλό είναι να το θυμόμαστε κάθε μέρα, ως Γονείς, ως Δάσκαλοι, ως Παιδαγωγοί... (το αντιγράφω παρακάτω).



Θα ευχηθώ το σχολείο να μπορέσει να εμπνεύσει...
Ωραία μέρα σήμερα. Ζωντανή. Πολύ κίνηση στους δρόμους, πολλή ζωντάνια, πολλά παιδιά και έφηβοι καθοδόν για το σχολείο τους. Παιδιά και έφηβοι στους δρόμους...
Πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς! Θες, δε θες, επηρεάζεσαι. Αν είσαι μαθητής επηρεάζεσαι πολύ, αν είσαι γονιός ακόμα περισσότερο, μα όποιος κι αν είσαι σίγουρα, κάνεις σήμερα μια σκέψη για την χρονιά που αρχίζει και για το σχολείο.
Έτσι κι αλλιώς όλοι μας - ανεξάρτητα από ηλικία - κρύβουμε ένα σχολικό Σεπτέμβρη μέσα σας, απομεινάδι από τα δικά μας σχολικά χρόνια. Και η χρονιά είναι σαν μόλις να αρχίζει, να έχει 10 γεμάτους μήνες με πολλή δουλειά, με μόχθο, με πράγματα που πρέπει να γίνουν, με μαθήματα που πρέπει όλοι να μάθουμε, με άλγεβρα, αρχαία και ιστορία αλλά και με διαλείμματα, ματιές στα απέναντι θρανία, με ποδόσφαιρο, μπαλέτο, τρεχάλα να τα προλάβουμε όλα... Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι...
Μια σκέψη που κάνω σήμερα είναι τι «άλλο» θα μπορούσε να προσφέρει το σχολείο; Αν ήταν ένα πράγμα που θα μπορούσε να κάνει ποιο θα ήταν αυτό - το πιο σημαντικό; Σκέφτομαι με τι παθιάζονται τα παιδιά και οι νέοι; Τι τους ξεσηκώνει; Τι τους κάνει να βάλουν κάτι όχι μόνο στο μυαλό τους αλλά και στην καρδιά τους;
-«Μια συναυλία», μου απαντάω.
-«Ένας κύκλος από νέα επεισόδια από την αγαπημένη αμερικανική σειρά μυστηρίου», επίσης.
Και τώρα δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Να κάνουμε τους τύπους την τριγωνομετρίας remix με dj Vegas και την Βυζαντινή Ιστορία σήριαλ μυστηρίου; Την Φυσική ταινία επιστημονικής φαντασίας; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...
Σκέφτομαι τι παθιάζει γενικά τον κόσμο σήμερα. Ή καλύτερα με τι εμπνέεται ο κόσμος; Τι μπορεί να δει και να ακούσει ένας άνθρωπος και από εκεί να εμπνευστεί, να πάρει έναυσμα και προτροπή, για να προχωρήσει σε κάτι που του αρέσει. Και να το ακολουθήσει...
Τι κάνει κάποιες εκδηλώσει επιτυχημένες; Γιατί ο κόσμος αγαπάει να πηγαίνει σε μέρη όπου μοιράζεται γνώση; Γιατί η TEDx, ας πούμε, έχει τόση επιτυχία; Γιατί ο κόσμος εκεί δε διδάσκεται κάτι αλλά έρχεται σε επαφή με κάτι για πρώτη φορά. Και συχνά αυτό γίνεται μέσα από μια ολιγόλεπτη, απλή αλλά ουσιαστική ιστορία. Το «story-telling» - όπως θα έλεγαν οι Αγγλοσάξωνες.
Το«story-telling», η εξιστόριση κατά το ελληνικότερο. Για αιώνες αυτός ήταν ο τρόπος που οι άνθρωποι δίδασκαν τους νέους. Μετά το αφήσαμε για τα εγχειρίδια σπουδών. Μετά όλα αρχίζουν με το βιβλίο του μαθήματος - όχι με τον άνθρωπο που λέει μια όμορφη ιστορία.
Νομίζω όμως ότι ίσως αυτός να είναι ο κρίκος που χάθηκε. Και δεν είναι πια τόσο διασκεδαστικό να μαθαίνει κανείς Φυσική και Γλώσσα. Χάθηκε η μαγεία και η ιστορία που την περιείχε. Και αν είναι να ευχηθώ κάτι σήμερα σε όλους τους δασκάλους που ξεκινούν μια νέα - δύσκολη κοινωνικά και οικονομικά - σχολική χρονιά, θα είναι αυτό:
Να βρουν τη δύναμη να εμπνεύσουν τους μαθητές τους! Να τους δώσουν κάτι να δουν σε σχέση με την επιστήμη τους. Και να τους το πουν με μια ωραία ιστορία, που οι ίδιοι πιστεύουν!
Να τους πουν για την θαυμαστή ιστορία του Ερατοσθένη, που 23 αιώνες πριν, χρησιμοποιώντας έναν δρομέα σταθερού βήματος (ένα βηματιστή) και έχοντας για μόνο εξάρτημα ένα κοντάρι, κατάφερε να μετρήσει με καταπληκτική (ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα) ακρίβεια, την ακτίνα της γης. Εκείνα τα παιδιά που έχουν μέσα τους τον σπόρο της Γεωμετρίας, ίσως βρουν σε αυτήν την ιστορία την δύναμη να την ακολουθήσουν. [Τα αστέρια της Βερενίκης, Ντάνι Γκετζ].
Να τους πουν για τα δραματικά και μεγαλειώδη γεγονότα της Βυζαντινής Ιστορίας, για τη δύναμη και την καλλιέργεια των αντρών αλλά και των γυναικών του Βυζαντίου, για τη θαυμαστή σχολή της εξωτερικής τους πολιτικής, για την τραγική πορεία προς το τέλος και τις τελευταίες μέρες πριν την άλωση που είχαν όλες και μια διαφορετική σημασία και βαρύτητα. [Ιωάννης Άγγελος, Μίκα Βάλταρι].
Να τους ταξιδέψουν στο σύμπαν, χωρίς φόβο και δέος. Γιατί η Φυσική τα εξηγεί όλα τόσο απλά και τελικά με ένα μόνο νόμο και πως αυτό πρέπει να έχουν στο μυαλό τους. Όχι τους δύσκολους μαθηματικούς τύπους και τις μονάδες μέτρησης. Ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο αν δεν αποδειχθεί με ένα πείραμα, που κάποιος (μήπως κάποιος από τους μαθητές;) πρέπει να το σκεφτεί και να το σχεδιάσει - αλλιώς ούτε καν το βραβείο Νόμπελ δε μπορεί να αποδοθεί σε κάποιον Φυσικό... Είναι βέβαιο πως στα παιδιά που κρύβουν ένα ταλέντο στη Φυσική, αυτή η ιστορία θα γεννήσει κάτι, μια θέληση και μια έμπνευση. [Το σύμπαν στα χέρια σας, Christophe Galfard].
Νομίζω τελικά ότι αυτό θα ήθελα να ευχηθώ σήμερα σε όλους τους δασκάλους στα σχολεία. Να βρουν τη δύναμη, τη θέληση, το χρόνο και το θάρρος να πουν μια ιστορία μέσα στην τάξη, για την επιστήμη τους, που δεν θα είναι διδακτική στο αντικείμενο, αλλά θα εμπνέει!
Και στους μαθητές θα ευχηθώ, να έχουν την καρδιά τους ανοιχτή για να την ακούσουν!
Κι ας «φάνε» ίσως έτσι 45 λεπτά από το ωρολόγιο πρόγραμμα της τάξης...

Καλή σχολική χρονιά!


 

Saturday, 15 October 2016

U13A SFAI National cup Corbally v Knockainey 6-0

Ο Ναθάνιελ σκοράρει το πρώτο γκολ! Νathaniel nets his 1st goal!


Nathaniel celebrates his third! και οι πανηγυρισμοί για το τρίτο γκολ


Η Γιαγιά και ο Λίνος μετά το χατ τρικ του Ναθάνιελ!
Nathaniel's grandma with Linos just after the final whistle
   


 
Our U13a side continued a great start to the season with another win in the national cup competition last Saturday at home with a score line of 6-0 over Knockainey.
The ever impressive Cian Specht scored early on for us before adding a second later on. Danny O Donovan got off the mark this season with a neatly taken  free kick. Then the in-form Nathaniel Zabetakis put in a man of the match performance with a very impressive hat-trick for his efforts. Jack Blake made runs that cut through their defence and Marcus Hogan chipped in with a few assists. David Fitzgerald was hard working as ever and our defensive unit of Gavin Carrick, Jack Doran, Ben McNamara and the ever improving Conor O Dwyer kept a clean sheet with the assistance of our keeper Luke Carmody who made some great saves. New additions to the squad Conor McCarthy and Devon Raven from the U12s came on to bolster the side and showed their obvious ability at this level.

Tuesday, 13 September 2016

15 χρόνια μετά...



11.9.2001, φεύγω από Leeds για Hull στο δρόμο της επιστροφής για Ελλάδα μετά από 8 χρόνια στην Αγγλία...

Στο σπίτι του Ηλία και της Ελπίνας κτυπά το κινητό...με ταραγμένη φωνή η Debbie μου λέει να ανάψω μια τηλεόραση...απίστευτη ταινία τρόμου είναι η πραγματικότητα εκείνη την ημέρα...όπως είναι κάθε μέρα η πραγματικότητα στην Μοσούλη, στη Δαμασκό, στη Βαγδάτη...

Ενδιάμεσα επεισόδια...
 
2003 απολύομαι από τον Ε.Σ. και πιάνω δουλειά στο ΕΚΠΑ και χορεύουμε το χωρό του Ησαϊα!

γίνομαι μπαμπάς, παίρνουμε το Euro, ξεκινάω επιθεωρήσεις σε βιομηχανίες τροφίμων - πανέμορφες εμπειρίες, 2009 κατεβαίνω στις εκλογές...πόσο αδαής...

Ασωπός - Μεσσαπία - Θανάσης - παπαΓιάννης- Μαστροσώτος - τι κεφάλαιο στη ζωή μου...

2010...πρώτο μνημόνιο...ο Μάριος στη φυλακή...

2012...μείωση μισθού κατά 25%

2015...μετακόμιση...για άλλη μια φορά...αυτή την φορά θα είναι και η τελευταία μετακόμιση στα "ξένα"...η Ιρλανδία γίνεται η καινούργια μας πατρίδα...


11.9.2016, τι έχει αλλάξει στον κόσμο; Η πραγματικότητα δεν είναι η ίδια? Τις ίδιες αγριότητες δεν κάνουν οι Δυτικοί? Τον ίδιο φανατισμό δεν σπέρνουν στη Μέση Ανατολή? σόρι...το ξέχασα...τότε είχαμε τον κακό Σαντάμ. Σήμερα έχουμε το κακό ISIS...αλλά ποιοι είναι στην πραγματικότητα οι κακοί?

τελικά το μόνο που αλλάζει στον κόσμο είμαστε εμείς και ο μικρόκοσμός μας. Τότε ήμουν παρά 2 μήνες...31...τώρα στα 46 με δύο παιδιά και λίγες παραπάνω ώρες πτήσης στην πλάτη...
Ο κόσμος δεν αλλάζει, παιδιά. Απλά αλλάζει η ματιά μας στον κόσμο.
Και το πιο όμορφο είναι να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια των παιδιών μας!

Friday, 26 August 2016

τα σχολεία ανοίγουν



Την Τετάρτη που μας έρχεται (31.8) ανοίγουν τα σχολειά στην Ιρλανδία και την παραπάνω Δευτέρα 5.9. ξεκινά το εξάμηνο στο UL, η πρώτη μου πλήρης Ακαδημαϊκή χρονιά στο νέο μου πόστο.

Σκέψεις, συναισθήματα, αρώματα καλοκαιρινά, γεύσεις Μεσογείου από το καλοκαίρι του 2016 είναι εδώ, μέσα μου και στο μυαλό να κρατούν καλή συντροφιά τον χειμώνα που μας έρχεται...



Από φέτος λοιπόν, δεν θα έχουμε αγιασμό στο σχολείο (όχι! δεν θα μου λείψουν οι ...παπάδες), δεν θα έχουμε δωρεάν βιβλία, δεν θα έχουμε απεργίες, καταλήψεις, αποχές κλπ...

Φυσικά και χημικά, τίποτα δεν θα μου λείψει από όλα αυτά...

Το μόνο που θα μου λείψει είναι εκείνο το ανάλαφρο αεράκι το απογευματάκι με λιακάδα να σου φέρνει στη μύτη το άρωμα του ελληνικού καφέ που μόλις έχεις φτιάξει στο γκαζάκι...
Κακά τα ψέματα, ο ελληνικός καφές και το ούζο έχουν άλλη γεύση εδώ.




Μια φίλη καλή λέει ότι όταν δεν είναι στη Μυτιλήνη, δεν πίνει ούζο...γιατί έχει άλλη γεύση! Πόσο δίκιο έχεις Μιρέλα!

Καλή χρονιά, παιδιά!
Καλή πρόοδο στο σχολείο!

Με το καλό να ξαναβρεθούμε στην Πατρίδα ή στην ...Ιρλανδία!

Γιάννης

Y.Γ. Do not forget to play! το παιχνίδι είναι πιο σημαντικό από το σχολείο! Πάντα και παντού!

 

Friday, 19 August 2016

Φιλία, Γευσιγνωσία, Μεράκι, Αγάπη


Αυτές είναι μερικές από τις λέξεις που μας έχουν μείνει ως επίγευση στον ουρανίσκο μετά από μια καταπληκτική βραδιά που περάσαμε μαζί με τον Βασίλη και την Λιάνα, στο πανέμορφο σπιτικό τους, εκεί ψηλά στην πλαγιά "μας" στην Εύβοια.
Οι γευστικές απολαύσεις ήταν πραγματικά θεσπέσια εκπληκτικές: γεμιστό καλαμάρι στα κάρβουνα, ψαρεμένο από τον Βασίλη, κρασί λευκό άλλων κυβικών, παστουρμάς ανεπανάληπτος και το κλου...γιαούρτι με "λευκόσαρκη" μαρμελάδα.
Ο Βασίλης μοιράστηκε μαζί μου την τέχνη του παστουρμά: από την επιλογή της πρώτης ύλης, από τον ποιο χασάπη αποφεύγουμε ...μέχρι τα μυστικά της ξήρανσης, τα επτασφράγιστα μυστικά των ...μπαχαρικών και ην στιγμή που η λεπτή φέτα κρέατος ερεθίζει τους γευστικούς κάλυκες και απλά ταξιδεύεις ...αλλού.
Όσο το κρασί έρεε και η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από το μέλλον, τους μεζέδες, την νοοτροπία μας, άρχισαν να πέφτουν οι επιχειρηματικές ιδέες στο τραπέζι, από ρίγανη και μέλι μέχρι διακοπές VIP για λίγους με εκλεκτούς μεζέδες.
Ήταν μια βραδιά απλά αξέχαστη!
Να΄στε πάντα καλά Λιάνα και Βασίλη! Σας ευχαριστούμε από καρδιάς!
Και ας είμαστε καλά για να την επαναλάβουμε! 

Γιάννης

Saturday, 25 June 2016

fly me to the Moon

Μια εκπληκτική εκτέλεση ενός κλασικού άσματος!
Μπράβο Θανάση και Γιάννη!

Μουσικό Παράθυρο for ever.

υ.γ. πότε θα ανοίξετε παράρτημα στην Ιρλανδία?


Tuesday, 21 June 2016

Καλό καλοκαίρι !

strawberries for ...summer wine


Σήμερα, πρώτη μέρα του Καλοκαιριού, θερινό ηλιοστάσιο, ο ήλιος στέκεται στον ουρανό, από εκεί βγαίνει η λέξη ηλιοστάσιο...

Καλοκαίρι...
Με γεύσεις, αρώματα και φωνές παιδιών.
Με αρμύρα...

Για το ξεκίνημα του φετεινού καλοκαιριού θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις παρακάτω σκέψεις που μου έστειλε μια elearning φοιτήτριά μου.

Γράφει, λοιπόν, η Β.Ζ.

"Χρόνος! πως πέρνα και τι γεύσεις αφήνει...Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις...και χαίρομαι πολύ γιατί η απόκτηση των γεύσεων, με την δική σας βοήθεια μου πρόσφερε όνειρα και όρεξη για την καθημερινότητα. 

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ- "


- - -
B.Z., ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα λόγια σου!

Κλείνω μουσικά, με μερικές νότες από ιρλανδικές φωνές...


[Andrea] Strawberries, cherries and an angel's kiss in spring....
My summer wine is really made from all these things

[Bono] I walked in town on silver spurs that jingled to
 and sang a song that I had sang just for a few
She saw my silver spurs and said let's pass some time A
nd I will give to you...summer wine

[Andrea and Bono] Ohhhh...summer wine

 [Andrea] Strawberries, cherries and an angel's kiss in spring....
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you.....summer wine

Friday, 10 June 2016

Χελιδονοκαλλιτεχνία

Φέτος, τα χελιδόνια στο σπίτι μας στην Ιρλανδία αποφάσισαν να φτιάξουν μία ακόμη φωλιά!

Τύχη λένε...

Είχα την ευτυχία να ζήσω την Δημιουργία τους σε όλα τα στάδια.

Απολαύστε...



Η σύλληψη της ιδέας: είναι καλή αυτή η γωνία?
τα θεμέλια...έχτιζαν μόνο μετά από βροχερή νύχτα!

το μαστόρεμα...για να κάθεται άνετα η Μαμά!

και τώρα χτίζουμε...σε ύψος
η είσοδος να είναι από εδώ...για να μην μπαίνει βροχή μέσα στη φωλιά

Friday, 3 June 2016

Καλοκαίρι...




Καλοκαίρι....

Nερό, αλάτι, βουτιές...

Καρπούζι παγωμένο...

Φρούτα με γιαούρτι...

Κάρβουνα και παϊδάκια...

Κρασί με παγάκια [Μήνας που δεν έχει ρο, το κρασί θέλει νερό : Όμηρος]

Σήμερα, το πρωί στη δουλειά, ένας συνάδελφος είχε ανοικτή την πόρτα στο γραφείο του και από τα ηχεία του ακουγόταν η μελωδία του Ζορμπά...

Για μερικά λεπτά ένιωσα σαν να βουτούσα στο Αιγαίο...

Και όταν γύρισα σπίτι, με περίμενε ένα μαμουλίστικο πακέτο με καφέ Ελληνικό...

Επιμύθιο: οι γεύσεις, τα αρώματα, οι μουσικές και οι εμπειρίες είναι πέρα και πάνω από την επικαιρότητα της γκρίνιας και της μιζέριας...Αγνοήστε τους! Είναι το μόνο που αξίζουν...

Κλείνω μουσικά... για όλες και όλους εσάς εκεί έξω...

Με το καλό να μας έρθει το Καλοκαίρι στις 21.6.


Tuesday, 31 May 2016

Α ρε Θρύλε!



Αγαπημένα μου Βαζελάκια, συγγνώμη σας ζητώ για την Οδύνη που ζήσατε δύο φορές μέσα στο σπίτι σας φέτος από ένα παλιοχαρακτήρα με το νούμερο 7 στη φανέλα. 
Να ξέρετε ότι όμως εμπνέεται από το όνομα του Γηπέδου σας...Ολυμπιακό δεν το λένε το γήπεδό σας? 

Οέο

Υ.Γ. Βασίλη Ψυχάρα, Ολυμπιακάρα! 


Thursday, 26 May 2016

ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ;



Σε αυτό το εισαγωγικό μου άρθρο για την ιστοσελίδα Ιn Deep Analysis, θα ήθελα να σας μεταφέρω μερικές σκέψεις μου σχετικά με τη διδασκαλία, την έρευνα και την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα του 2016.
Κάθε καλοκαίρι, από το παράθυρο του σπιτιού μου στη Νότια Εύβοια, βλέπω μερικά κατσίκια στην Καρυστία να βόσκουν αμέριμνα, να βόσκουν χωρίς να ξέρουν τα ίδια ότι το γάλα που φτιάχνουν έχει όλα τα χαρακτηριστικά ώστε να δώσει εξαιρετική γραβιέρα και αυτή η γραβιέρα με κατάλληλη τυποποίηση και επιθετικό πλάνο εξαγωγών να μπορέσει (ή μάλλον θα μπορούσε!) να πωληθεί σε όλα τα ντελικατέσεν μαγαζιά της Ευρώπης ως “ΠΟΠ Γραβιέρα Καρύστου” προς 30 (τριάντα! Ναι!) ευρώ το κιλό! Είναι τόση εξαιρετική η γραβιέρα στην Καρυστία που άνετα μπορεί να “κτυπήσει” τέτοια τιμή αν ασχοληθούμε (σοβαρά!) βεβαίως πρώτα και την κάνουμε προϊόν ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ).
Και αντί λοιπόν, να σχεδιάσουμε μαθήματα στα ΑΕΙ που να δίνουν τέτοια εφόδια στα παιδιά μας, με άμεση και επιτακτική ανάγκη να εκσυγχρονίσουμε τα μαθήματα που παρέχουμε σε προπτυχιακό επίπεδο, ασχολούμαστε με πράγματα και γνώσεις ξεπερασμένες. Δεν είναι ξεπερασμένη η διδασκαλία των γερμανικών στην πέμπτη τάξη δημοτικού όταν σήμερα τα παιδιά μας χρειάζονται κινέζικα, αραβικά και ισπανικά; Δεν είναι ξεπερασμένη η διδασκαλία “στεγνών” μαθημάτων στα ΑΕΙ χωρίς στοιχεία επιχειρηματικότητας για να μπορούν οι αυριανοί απόφοιτοι των ΑΕΙ να σταθούν στα πόδια τους και να φτιάξουν μια δική τους εταιρεία εξαγωγής τροφίμων ή αγροτουρισμού;
Εκτός όμως από ξεπερασμένες γνώσεις που δίνουμε στους μαθητές και στους φοιτητές μας, δεν υπάρχει και κρατική στήριξη προς τα εμπρός. Η Ελλάδα υστερεί δραματικά στην κρατική χρηματοδότηση εφαρμοσμένης έρευνας και ειδικά έρευνας γύρω από προϊόντα που έχουν το δυναμικό να γίνουν η ατμομηχανή της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Και αναρωτιέμαι: τι έχουν κάνει τα υπουργεία Ανάπτυξης και Παιδείας τα τελευταία 6 μνημονιακά χρόνια ώστε να τονώσουν την έρευνα γύρω από τα τρόφιμα που παράγει η χώρα μας, την πρωτογενή παραγωγή και το marketing των ελληνικών τροφίμων; Ρητορικό το ερώτημα. Απάντηση δεν υπάρχει, ανεξαρτήτως κυβερνητικού προσήμου (δεξιού, κεντρώου ή αριστερού...).
Το σύγχρονο παιχνίδι (τόσο εμπορικά όσο και επιστημονικά) παίζεται στην παγκόσμια σκακιέρα (πέρα και πάνω από τοπικές κοινωνίες και κλειστά κλαμπ όπως η Ε.Ε.) και σε αυτή τη σκακιέρα ο Έλληνας παραγωγός τροφίμων έχει πραγματικά εφόδια: άριστο κλίμα, εξαιρετική πρωτογενή παραγωγή και άρα τρόφιμα με υψηλή διατροφική αξία και βέλτιστες οργανοληπτικές ιδιότητες. Στο χέρι του, με το Κράτος όμως να είναι αρωγός και όχι εμπόδιο, είναι να αξιοποιήσει αυτά τα πιόνια και να τα προωθήσει στη σκακιέρα για να τα κάνει... βασίλισσες!
Μερικά ξενοδοχεία στην Κρήτη δίνουν στους τουρίστες την ημέρα της επιστροφής τους στην πατρίδα τους… ένα κομψό μπουκαλάκι ελαιόλαδο. Η Αθηνά κέρδισε τη μονομαχία με τον Ποσειδώνα με το ίδιο κόλπο: η ελιά (και τώρα πια και το λαδοτύρι!) κρύβει πολλά μυστικά, από σοφία μέχρι υψηλή εμπορική αξία και άρα εξαγωγιμότητα.
Τα δύο προαναφερθέντα υπουργεία και οι μνημονιακοί επιτελείς τους θα πρέπει να δουν το θέμα της πρωτογενούς παραγωγής ως άμεση προτεραιότητα εκπαίδευσης και διά βίου παιδείας και να προωθήσουν την εκπαίδευση νέων αγροτών αλλά και την εφαρμοσμένη έρευνα σε τρόφιμα και ποτά της Ελλάδας!
Διότι ένας λαός που ξέρει να ψαρεύει, ακόμα και όταν τελειώσουν τα ψάρια, θα ξέρει να ασκήσει την τέχνη του ψαρέματος και σε άλλα μετερίζια. Ένας λαός όμως που δεν ξέρει να κυνηγά και να σκέφτεται είναι καταδικασμένος στην υποτέλεια και τη σκλαβιά. Ποιο από τα δύο προτιμάμε για να δώσουμε ως εφόδια στα νέα παιδιά που μαστίζονται σήμερα από την ανεργία και την έλλειψη οράματος κι ελπίδας: πτυχία δεινότητας στο ψάρεμα ή πτυχία κενά - διαβατήρια στα ταμεία α(ν)εργίας;
Εν κατακλείδι, όσο θα συνεχίζεται αυτό το θέατρο παραλόγου (μνημόνια, «κόφτης», αξιολόγηση οικονομικού προγράμματος) και όσο δεν θα γίνεται καμιά σοβαρή προσπάθεια αλλαγής του εκπαιδευτικού συστήματος σύμφωνα με τα όσα εκτέθηκαν παραπάνω, τα νέα παιδιά, τα παιδιά μας δηλαδή, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το αμείλικτο δίλημμα. Να παραμείνουν στην Ελλάδα της ανεργίας και των μισθών υποτέλειας ή να ανοίξουν τα φτερά τους προς χώρες που προωθούν και σέβονται τη νεανική επιχειρηματικότητα; Η απάντηση είναι απλή: δείτε πόσοι επιστήμονες έφυγαν από την Ελλάδα από το 2010 ως σήμερα σε αυτή την εξαιρετική ανάλυση της Κυριακής Καυκά (Η φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό).